Dun gece kendimi bir anda Carpe Diem'de buldum. Yine bizim masada oturmusuz, sahnede Dido...Her zamanki gibi bize bakip 'Bu sarki da bizim masaya gelsin.' deyip soyluyo en icli sarkisini. Kadehlerimiz yine onun icin kalkiyo. Gelenlerin cogunu tanidigimiz, opusup selam verip karsilikli ickiler kaldirdigimiz her haftaki rituel bar gecemiz. Gecenin finalini yine buz gibi roof'ta yapiyoruz. Sabahin kim bilir kaci olmus. Saclarim kisacik, burnumda yillar once kaybettigim, bir zamanlar taktigimi bile unuttugum cok dalga gectiginiz o bisikletli hizma. Elimizde son ickilerimiz, ben yine tequila iciyorum, siz yine 'kucuk surat uyuyakalmadan gidelim' diye dalga geciyosunuz, sanki tek kafasi iyi olan benim... O salas barda, o roof'ta dunyanin en rahatsiz koltuklarinda usuyup ayilmayi hep cok sevmisimdir nedense. Yanimda sevdicegim, en sevdigim arkadaslarim, kafalar iyi, gulmekten butun kaslarimiz agrimis...Carpe'nin daracik merdivenlerinde iniyoruz, her katta merdiven basinda oturanlarla tanidik tanimadik selamlasiyoruz. Kapida yine ilk gidisimde beni kucuk kimligimi de sahte sanip iceri almamakta israr eden koruma. Selamlasip cikiyoruz. Yol boyu yine her hafta anlatip anlatip gulmekten bikmadigimiz bu hikaye...
Artik Carpe Diem yok, ben gittikten bir sene sonra ziyaretlerimin birinde gozlerimizin onunde yikildi. Vurulan her cekic darbesi anilarima vurulmus gibi acitti icimi. Her birimiz artik baska sehirlerdeyiz. Ben saclarimi bir daha hic o kadar kisa kestirmedim, hizmam da yok sizler de yanimda degilsiniz. Sadece yine asigim ! Ama hicbir zaman ordaki kadar cok asik olamayacagimi anladim. Ben aski o sehirde, orda yasamayi cok sevmisim; baska hicbir yerde o kadar asik olamam galiba.
Nerden cikti bu ruya? Dislerimi cok sIkiyorum bu aralar yine, gecede birkac kez agri ile uyaniyorum. Doktorum civanim Passiflora verdi. Dun bizimkiler birden bire hadi Eskisehir'e gidelim, gezdir bizi dediler. Basimda yine ask ruzgarlari, Passiflora etkisi ve bu ruya... :)
